Mosin-karabijn M91/30 kal. 7.62x54Rmm (1937) met richtkijker – Fins
≈ 2.731 €
Prijs bij de Dealer: 12.000 zł. Omgerekend tegen de ECB-koers van 29 oktober 2026.
Verlof (WM4) of jachtakte vereist
05-090 Raszyn, Polen
0
ID: 11175422
Aankoop van buiten de EU: Het wapen gaat via een importeur in jouw land; de dealer zorgt voor de uitvoer.
Zo verloopt de aankoop uit Europa
Veilig kopen met Gunfinder
Onze AI-gestuurde identiteitsverificatie van verkopers maakt Gunfinder tot de veiligste marktplaats online.
Meer weten
Details
- Originele taal
- Pools
- Categorie
- Aankoopbevoegdheid
- Vereist - Wat mag ik kopen?
- Staat
- Nieuw
- Locatie
- 🇵🇱 05-090 Raszyn, Polen
- Beschikbaarheid
- leverbaar
Actualiteit
Dit aanbod is gebaseerd op een aanbiedingssynchronisatie, waarbij de aanbiedingsgegevens vanuit een shop, handelaar of extern platform naar ons zijn overgedragen. Houd er rekening mee dat door mogelijke vertragingen bij de gegevensoverdracht tijdelijke prijsafwijkingen kunnen optreden.
- Bron
- Broń palna, pistolety, rewolwery - AtenaGun.pl
- Laatst bijgewerkt
- ongeveer 18 uur geleden
Beschrijving
Opmerking:
Het artikel bevindt zich in het buitenland. Houd er rekening mee dat hierdoor de leveringsvoorwaarden, verzendtijden en/of het aankoopproces kunnen verschillen.
Historia
W 1930 roku przyjęto aktualizacje Dragoona i „nowy” karabin został oznaczony jako „Karabin 7,62 mm, model roku 1891-30”, bardziej znany jako M91/30. Zmiany obejmowały przednie i tylne przyrządy celownicze oraz podzielone opaski na lufy. Sześciokątne komory zostały wycofane i zastąpione okrągłymi odbiornikami odpowiednio w 1935 i 1936 roku w Iżewsku i Tule, dwóch arsenałach, które wyprodukowały 91/30. Wiele karabinów datowanych przed 1930 r. znajduje się w konfiguracji M91 / 30, ale zachowuje oryginalne oznaczenia na trzonku lufy z datami sprzed 1930 r. Pochodzi to z programów, głównie po II wojnie światowej, mających na celu aktualizację starszych karabinów przez Sowietów i są znane wśród kolekcjonerów jako „byli dragoni”. Produkcja podstawowa zakończyła się w 1944 roku z kilkoma egzemplarzami, głównie snajperskimi, datowanymi później. M91/30 były używane jako podstawa do karabinów snajperskich od połowy lat 30. z kilkoma rodzajami mocowań i lunet. Obecnie najczęściej spotykanym jest PU, który został przyjęty w 1942 roku i wykorzystuje mocowanie na szynie bocznej.
Luneta
Od 1931 roku radzieccy projektanci opracowywali urządzenia snajperskie głównie do karabinów półautomatycznych. Przetestowali snajperskie wersje karabinu automatycznego Simonow (AVS-36), samozaładowczych karabinów Degtyariowa z 1930 r., Rukawisznikowa z 1938 r. I karabinu Tokariew (SVT-40). Jednak najbardziej celnym i niezawodnym okazał się 3-liniowy karabin Mosin, model 1891/1930.
Wraz z wybuchem Wielkiej Wojny Ojczyźnianej wzrosło zapotrzebowanie na karabiny snajperskie. W lutym 1942 roku w ZSRR wznowiono produkcję karabinów Mosin, zakończono natomiast produkcję bardziej złożonego i droższego SVT-40. Luneta uniwersalna — skrócona luneta (PU), pierwotnie opracowana dla SVT-40, została przeprojektowana dla karabinu 3-liniowego. Luneta PU stała się najbardziej masowo produkowaną lunetą celowniczą i była produkowana do końca wojny.
Uniwersalny celownik teleskopowy składał się z trzech części: obiektywu, korpusu i okularu. Był to czarny metalowy cylinder z soczewkami w środku. Główną przewagą tego celownika nad mechanicznym było to, że snajper nie musiał ponownie ustawiać ostrości, aby równie wyraźnie widzieć celownik i cel.
Celownik składał się z trzech 0,2-milimetrowych celowników: dwóch poziomych i jednego pionowego. Taki celownik nazywano „kikutem” lub niemiecką pocztą. Aby wycelować, trzeba było wyrównać czubek pnia z celem.
Strzelec mierzył odległość do celu za pomocą wartości wzorcowych — grubości krzyży nitek i odległości między nimi. Wszystkie pomiary zostały wykonane w miliradianach, czyli mil: 10 centymetrów na 100 metrów. Grubość linii w lunecie uniwersalnej wynosiła 2 mil. Oznaczało to, że jeśli 20-centymetrowy cel w lunecie zrównał się z linią celownika, znajdował się w odległości 100 metrów. Ramiona mężczyzny były konwencjonalnie przyjmowane jako 70 centymetrów. Odstęp między bocznymi celownikami wynosił siedem mil. Jeśli ramiona mężczyzny mieściły się w tej odległości, to znajdował się w odległości 100 metrów od strzelca.
Dzięki tej podstawowej wartości snajper mógł obliczyć odległość do celu i lepiej celować za pomocą dwóch pokręteł. PU pozwalał strzelcowi obserwować małe i zakamuflowane cele z dużych odległości oraz celować w świetle księżyca lub gdy było całkiem ciemno ze względu na dużą szybkość obiektywu – ilość światła przepuszczanego przez układ optyczny.
s/n 195328
Przypisy: igun.cz
artefact
