Achtung: Je browser is verouderd. Daardoor werkt Gunfinder mogelijk niet overal goed. Update je browser zo snel mogelijk. Lees hier meer!
Gunfinder is ook beschikbaar voor Nederland.

Zeer mooie Luger artillerie P08 – Wapen uit 1917 – Loop 8 inch (20cm!) – Fabricage DWM – Volledig monomatrikulier (behalve het magazijn dat van die tijd is) – Kal. 9×19 – Verstelbare richtmiddelen van het eerste type – Zeer mooie grepen – Epochenbruin nog 80% – Prachtige loop TBE+

2.400 €
Vergunning (model 4) of sportschutterslicentie vereist
75002 Paris, Frankrijk
8
ID: 10338580
Dit aanbod is momenteel niet leverbaar.
Aankoop van buiten de EU: Het wapen gaat via een importeur in jouw land; de dealer zorgt voor de uitvoer. Zo verloopt de aankoop uit Europa
Veilig kopen met Gunfinder
Onze AI-gestuurde identiteitsverificatie van verkopers maakt Gunfinder tot de veiligste marktplaats online. Meer weten

Details

Originele taal
Frans
Categorie
Aankoopbevoegdheid
Vereist - Wat mag ik kopen?
Kaliber
9mmLuger
Staat
Nieuw
Locatie
🇫🇷 75002 Paris, Frankrijk
Beschikbaarheid
niet leverbaar

Actualiteit

Dit aanbod is gebaseerd op een aanbiedingssynchronisatie, waarbij de aanbiedingsgegevens vanuit een shop, handelaar of extern platform naar ons zijn overgedragen. Houd er rekening mee dat door mogelijke vertragingen bij de gegevensoverdracht tijdelijke prijsafwijkingen kunnen optreden.
Bron
Flingus Maximus
Laatst bijgewerkt
ongeveer 21 uur geleden

Beschrijving

Opmerking: Het artikel bevindt zich in het buitenland. Houd er rekening mee dat hierdoor de leveringsvoorwaarden, verzendtijden en/of het aankoopproces kunnen verschillen.
Vertel me over Luger, vertel me over de liefde.

Met deze woorden kun je een van de buitengewoonste wapenpassies ter wereld samenvatten: die voor de Parabellums en het werk van George Luger (1849-1923), weldoener van de mensheid, althans van het deel dat van wapens houdt. En daarnaast een prominent lid van het Pantheon van Meester Flingus.

Als weg naar de toekomst in deze nieuwe eeuw (we zitten rond 1900) was het zogenaamde ‘automatische repeteerpistool’ (lees: semi-automatisch), zoals men het toen noemde, een must voor elk leger dat voorop wilde lopen.

Zwitserland was in mei 1900 de tweede mogendheid die een van deze ‘semi-auto’s’ invoerde, het toppunt van moderniteit. En de allereerste die de Luger invoerde. Nog vóór Duitsland.

Wat semi-automatische pistolen in het algemeen betreft, werd Zwitserland slechts twee maanden afgetroefd door het brutale België. Dat als eerste toesloeg met zijn Browning 1900.

Een revanche waard, want het wapen dat de Zwitsers kozen, kreeg een omvangrijke en prachtige nakomelingschap.

Vanaf die datum maakten de Lugers, naast de vele civiele bestellingen, deel uit van alle overheidsprogramma’s voor de invoering van handvuurwapens. Zelfs in Frankrijk.

Er was voor elk wat wils: tientallen varianten van Lulus, met verschillende looplengtes, details in de werking, landen van bestemming en natuurlijk kalibers; van 7,65 parabellum tot .45 acp (!), met daartussen de alomtegenwoordige 9mm parabellum, in 1902 ontworpen door dezelfde vader, George Luger.

Ze waren allemaal mooier en beter afgewerkt dan de andere. Allemaal waren ze op de kamer voorzien van fantastische emblemen die pasten bij hun bestemming: van het vredige Zwitserse kruis tot de woeste Leeuw van Perzië tegen een opkomende zon, en de Amerikaanse zeearend met witte kop.

Maar als er één koning onder de reglementaire Lugers is, dan is het wel de Duitse.

Germania was haar zonen niet ondankbaar en kende elk van haar wapens een specifiek model toe.

Haar trotse marine, die de onwrikbare Royal Navy wilde uitdagen, kreeg als eerste een model toegewezen, al in 1904. Ook zij kreeg een model met een lange loop (15cm) en een afneembare schouderkolf, met een vizier voor schoten op 200m. Dit is de mythische P04, een zeemonster van de moderne bewapening, waar alle hoplofiele paparazzi op aarde reikhalzend naar uitkijken.

Daarna volgde in 1908 het landleger, met de P08, het model waarvan verreweg de meeste exemplaren zouden worden geproduceerd. En dat het langst in productie zou blijven.

Je zou de P08 nog zien in de holsters van Luftwaffe-vliegers en Duitse onderzeebootbemanningen tijdens de Slag om de Atlantische Oceaan. Met hen zou hij nog verloren gaan, van de olievelden aan de kust van Venezuela tot de ruïnes van het zwaar geschonden en allerminst bevrijde Berlijn. Alleen veroverd.

Ten slotte kreeg ook de artillerie dit wonder toegewezen: de lange P08, de zogenaamde ‘artillerieversie’.

Maar die verscheen pas in 1914, en in zeer kleine aantallen. Daarom zijn artillerie-Lugers met het jaartal 1914 zo gewild (naar schatting 10.000 exemplaren bij DWM, uit het hoofd).

Vandaar ook de benamingen ‘P14’ of ‘P08/14’, die verzamelaars soms gebruiken.

Deze aanduiding is niet officieel. De Heer kende als officieel model alleen de ‘Lange Pistole 08’, oftewel het ‘lange pistool van het model 1908’.

De Amerikanen waren erg onder de indruk van dit wapen. Ze begrepen het nut van het concept van een pistool-karabijn, zelfs in een licht kaliber. Een ‘light’-karabijn, of zelfs een semi-automatisch pistool-karabijn zoals de lange P08, die je makkelijk aan je zijde draagt, is vaak nuttiger dan een pistool, zelfs als dat zo krachtig is als een Colt 1911, om je artilleriestukken te verdedigen tegen een vijand die je heeft verrast.

Op basis van hun evaluatierapporten zouden ze overwegen hun technische troepen, zoals artilleristen en genie, vanaf november 1918 uit te rusten met een licht semi-automatisch wapen dat langer was dan hun Colt 1911. Door routine en de crisis van 1929 zouden ze dit uitstekende idee pas in 1941 met de USM1 verwezenlijken.

Maar wist je dat…
te zeggen dat onze iconische artillerie-Lugers ook de verre, en op zijn minst geestelijke, voorvaders zijn van de al even iconische USM1 is op zich al grappig.

 

Deze artillerie-Luger, ons wapen van vandaag, is prachtig met zijn vizier dat tot 800m is gegradueerd (bijna de helft van dat van de handmatig repeterende karabijn in 8×57 waarmee dezelfde artilleristen waren uitgerust!).

En zijn prachtige loop van 20 centimeter is net zo sierlijk als de benen van Adriana Karembeu…

Sommige artilleristen van de Kaiser verruilden dus een elegante Mauser 98a-karabijn in 8×57 IS voor wat was bedoeld als een demontabele semi-automatische karabijn, in een weliswaar minder krachtig kaliber, maar met een kleiner formaat en meer vuurkracht.

In een tijd waarin Roni-conversiekits populair zijn, was het concept van een pistool dat je in een oogwenk in een kleine karabijn kon veranderen al zeer ver ontwikkeld!

En dit exemplaar heeft een onvergelijkbare uitstraling.

Dit ‘gespecialiseerde’ troepenwapen werd een van de meest iconische wapens van de Eerste Wereldoorlog, toen de beruchte Sturmtruppen van de aanvalstroepen ermee aan de haal gingen.

En niet alleen zij.

De beroemde Rode Baron, Rittmeister (cavalerierang gelijk aan kapitein; onze Manfred was Ulanenofficier) Manfred Von Richtofen had er een bij zich in zijn scharlakenrode driedekker.

De Fliegertruppen, de voorloper van de Luftwaffe, hadden het wapen namelijk vanaf 1913 mondjesmaat in gebruik genomen. Als gevechtswapen was het aanvankelijk voorbehouden aan waarnemers en mitrailleurschutters.

Wat de Sturmtruppen betreft: hun lange P08’s, voorzien van een schouderkolf en magazijnen met een zeer grote capaciteit die later, rond 1917, werden geïntroduceerd, maakten hen tot geduchte loopgravenruimers.

De uitstekende grip van de beroemde steile kolfhoek van de Luger komt op ons exemplaar nog beter tot zijn recht dankzij de houten greepplaten, die in uitstekende staat zijn, zonder vlekken of deuken.

De fabrieksmatige ruitstructuur is perfect en biedt veel grip. Er is niets nieuws onder de zon. Al in 1914 een onverbeterlijke grip.

De kolfhaak is aanwezig en werkt perfect (we konden het niet laten om hem met deze kolf te testen). Hij is dus klaar voor een authentieke kwaliteitskolf om hem in een karabijn te veranderen. Deze kolf vind je hier. Geen speling!

Het magazijn van ons wapen heeft een houten bodem, geheel volgens de reglementaire productie uit de periode 14-18 (aluminium en bakeliet zijn uit de Tweede Wereldoorlog). Hoewel het wapen ook compatibel is met deze latere magazijnen met aluminium of kunststof bodem, geeft dit kleine verschil het een niet te onderschatten meerwaarde en een ouderwetse charme.

Het serienummer van het magazijn wijkt af van dat van de rest van het wapen, dat zijn 108e verjaardag viert. Je moet weten dat Lugers aan hun eigenaar werden geleverd met een holster en twee magazijnen met hetzelfde nummer als het wapen, maar dat het tegenwoordig uitzonderlijk is om ze (zeker allebei!) samen met hun oorspronkelijke wapen terug te vinden.

Ons magazijn is in uitstekende staat, met een veer die na 108 jaar nog stevig is.

De vergrendelknop voelt stevig aan, heel Duits.

De veiligheidspal met de gravure ‘Gesichert’ (‘veilig’) is heel soepel te bedienen. De trekker is militair, maar niet onaangenaam. Als je gewend bent aan een Glock, vind je hem zelfs uitstekend!

Er zijn zeer lichte bewerkingssporen zichtbaar, typisch voor deze productie uit het midden van de oorlog, toen er geen tijd meer was om alles zo verfijnd af te werken als voor de oorlog. En toch is hij prachtig afgewerkt!

Beter dan veel moderne vuurwapens, ondanks het feit dat de fabrieken van de Kaiser in drie ploegen van acht uur draaiden om de onverzadigbare Moloch aan het front te bevoorraden. Moderne wapenfabrikanten hebben naar mijn mening geen enkel excuus. Behalve dat van onmiddellijke winstgevendheid.

De extractor heeft hetzelfde nummer als alle andere onderdelen. Een belangrijk detail en een teken dat hij niet is vervangen na het afvuren van te krachtige ladingen. Alle onderdelen van het wapen hebben het nummer
nummer.

Door de loop van acht inch is een iets krachtigere herlading nodig dan voor een klassieke P08, maar blijf indien mogelijk onder de kracht van een ‘gewone’ 9 para.

De veren zijn perfect – hij kan dus zelfs commerciële munitie zonder problemen aan. Zolang je er geen machinepistool van maakt en het geweer rustpauzes gunt, voor deze nobele oude heer… Idealiter herlaad je zelf, maar ook subsonische munitie, die doorgaans 15% minder mondingsenergie heeft, is heel geschikt.

Het wapen werkt mechanisch uitstekend. Het heeft alleen een grondige schoonmaakbeurt en wat smeerolie nodig.

Met zo’n loop maak je je buren op de schietbaan met hun Glock al snel jaloers! En met een kolf ben je onverslaanbaar!

Op de kamer staat trots het jaartal ‘1917’, het jaar van de Chemin des Dames en de eindeloze, brute verwoestingen door de ‘spijkerhelmen’ tijdens hun goed berekende terugtocht naar de Hindenburglinie. Daar wachtten ze rustig op de kans om in het voorjaar van 1918 hun laatste wanhoopsoffensief in te zetten.

Vanaf 1917 werd de artillerie-P08 op grotere schaal geproduceerd en was het wapen niet langer voorbehouden aan artilleristen. Het werd op grote schaal ingezet bij de aanvalstroepen.

Ter vergelijking: in 1916 werden slechts 25.000 exemplaren gemaakt, in 1917 vier keer zoveel (100.000) en in 1918 opnieuw 25.000.

Dat verklaart waarom jij (en ik met jou) gezien de verliezen en vernietigingen veel meer kans hebt om een exemplaar uit 1917 tegen te komen dan uit een ander jaar! En veel eerder een DWM dan een Erfurt, waarvan er in totaal slechts 25.000 zijn gemaakt.

Hoe ziet het totaalplaatje eruit?

Er zijn in totaal iets minder dan 200.000 artillerie-Lugers geproduceerd, waarschijnlijk minder dan 195.000. Dat is op een totaal van 1,35 miljoen militaire Lugers die tussen 1908 en 1918 zijn gemaakt, dus iets minder dan 15% van alle lange P08’s, ook wel artillerie-P08’s genoemd.

In dat totaal van 1,35 miljoen zijn trouwens ook de 34.000 P04’s opgenomen die tussen 1904 en 1914 en tijdens de oorlog zijn geproduceerd.

Het overgrote deel van de Lugers uit 1914-1918 zijn dus P08’s met een loop van 10 cm. De ‘gewone’ exemplaren, die al zeer gewild zijn…

De artillerie-P08 is dus uiteindelijk in relatief kleine aantallen geproduceerd. En hoeveel zijn er sindsdien vernietigd?

Het is een zeldzaam wapen geworden, zeker in de staat waarin het onze verkeert.

Ons exemplaar is voorzien van het fijn verstelbare vizier van het eerste type, dat in september/eind 1917 werd vervangen door een eenvoudiger en goedkoper te produceren vizier. Echt top! Dit is een wapen uit de eerste helft van 1917.

Ons wapen is geproduceerd door DWM (Deustsche Waffen Und Munitionsfabriken) in Berlijn. Het fraaie logo staat op de kniegewricht. DWM maakte ook de beruchte Maxim-machinegeweren, die in onze gelederen zoveel leed veroorzaakten.

Ons wapen is ook zeldzaam vanwege de zeer mooie staat, met 80% of meer van de blauwing intact. Die is wat lichter geworden, maar nog steeds erg mooi. De lichtere plekken zitten vooral aan de linkerkant en op de loop, wat wijst op langdurig dragen in een holster.

Er zijn maar weinig oxidatieplekjes; ze zijn ondiep en verspreid. Ze lijken VEEL erger dan ze zijn, net als de bewerkingssporen, door MIJN ENORME, GIGANTISCHE close-ups. Bekijk de overzichtsfoto’s om dat zelf te zien.

Een lichte maar geduldige behandeling met staalwol 0000 en WD40 verwijdert de meeste oppervlakkige vlekken zonder de stempels of blauwing aan te tasten, en maakt het wapen nog mooier. Ik heb er geen tijd voor.

In de hand verdwijnt dit allemaal vrijwel helemaal en blijft er een prachtig wapen over waar je trots op zult zijn. Op de onderdelen die dat bij het verlaten van de fabriek hoorden te hebben, zijn nog steeds gouden tinten van de oorspronkelijke strogele kleur te zien.

De 20 cm lange loop, zo lang als een spiegel en met prachtige trekken, geeft dit mythische wapen een uniek silhouet. Een prachtige loop waar heel weinig mee is geschoten!

Om het wapen eer aan te doen, zijn het vizier en het korrel verstelbaar met de traditionele ‘schroevendraaier’ met twee pennetjes die elke goede verzamelaar van m
uits militair Duits materiaal moet je hebben. Als je het niet hebt, raadt Maître Flingus je aan het op zijn minst als replica te kopen.

Je ziet niet elke dag zulke Luger-pistolen, zeker niet in artillerieversie, met alle onderdelen hetzelfde serienummer en in deze uitstekende staat.

Veel exemplaren zijn al snel vernietigd. En niet alleen door de gevechten. Waarom?

Het Verdrag van Versailles beperkte de looplengte tot maximaal 10 cm, om te voorkomen dat deze semiautomatische pistolen zich zouden verspreiden en konden uitgroeien tot perfecte guerrillakarabijnen, gemakkelijk te verbergen onder de regenjas van een zekere Albert Léo Schlageter…

De vernietiging van deze uitzonderlijke wapens begon dus al heel vroeg.

Deze heilige graal van de Duitse bewapening is uitzonderlijk verkrijgbaar bij je favoriete antiquair en wapenhandelaar. Hij is erg mooi en exemplaren in deze staat, met de originele blauwing, zullen steeds moeilijker te vinden zijn. Een selectie van Flingus!

Voor een holster die bij dit wapen past: kijk hier

WAPEN VAN CATEGORIE B BIJ DE CSI: WAPEN WAARVOOR EEN VERGUNNING VEREIST IS. KOPIEËN VAN EEN GELDIG IDENTITEITSBEWIJS EN DE VERGUNNING ZIJN VERPLICHT – EEN SIA-ACCOUNT IS VERPLICHT. Verzending met handtekening voor ontvangst in twee afzonderlijke pakketten, met minstens 48 uur ertussen, is verplicht.

*********************************************************************************************************************

We zeggen het nog maar eens! Wapenhandel Flingus Maximus in Parijs en overal in Frankrijk staat ook voor je klaar voor de aankoop van wapen- en militaria-collecties, taxaties van wapens en vragen over wetgeving of wapens uit nalatenschappen en erfenissen. Neem contact op met je favoriete wapenhandelaar via ons contactformulier of via [email protected] (Beschrijving in originele taal weergeven)
Parlez moi de Luger, parlez moi d’amour.

En ces mots, on pourrait résumer l’une des plus extraordinaires passions armurières partout dans le monde: celles des Parabellums et de l’œuvre de George Luger (1849-1923), bienfaiteur de l’humanité, au moins celle amatrice d’armes. Et accessoirement membre éminent du Panthéon de Maître Flingus.

Voie d’avenir en ce siècle nouveau (on est vers 1900), le pistolet dit « à répétition automatique » (comprendre semi-automatique) comme on l’appelait alors était un must pour toute armée qui voulait être à la pointe du progrès.

La Suisse, en mai 1900, fût la seconde puissance à adopter un de ces « semi-auto », comble de modernité. Et la toute première à adopter le Luger. Avant l’Allemagne.

Pour ce qui est des semi-automatiques en général, elle ne se fit doubler que de deux mois par l’insolente Belgique. Qui avait frappé la première avec ses Browning 1900.

A charge de revanche, car l’arme choisie par les helvètes eu une prolifique et magnifique descendance.

A partir de cette date, et au delà de commandes civiles bien remplies, les Luger furent de tous les programmes gouvernementaux d’adoption d’armes de poing. Même en France.

Il y en eut pour tous les goûts: des dizaines de variantes de Lulus en taille de canon, en détails de fonctionnement, en pays d’attribution, et, bien sûr, en calibre; du 7,65 parabellum jusqu’au .45 acp (!), en passant par l’omniprésent 9mm parabellum conçu par le même père, George Luger, en 1902 .

Tous étaient plus beaux et mieux finis les uns que les autres. Tous étaient couverts d’emblèmes fantastiques en chambre selon leurs destinations, de la tranquille croix helvétique au féroce Lion de Perse sur soleil levant, en passant par la pygargue à tête blanches des USA.

Or, s’il y a bien un roi parmi les Luger réglementaires, il est allemand.

Germania ne fut point ingrate envers ses fils, attribuant à chacune de ses armes un modèle spécifique.

Son orgueilleuse marine, qui entendait défier indéboulonnable Royal Navy, fut servie la première, dès 1904, et reçut, elle aussi, un modèle à canon long (15cm) et à crosse d’épaule adaptable, avec une hausse pour le tir à 200m. C’est le mythique P04, serpent de mer de l’armement moderne, guettés avec avidité par tous les paparazzi hoplophiles de la planète.

Puis ce sera l’armée de terre, en 1908, avec le P08, le modèle qui sera de loin le plus produit. Et le plus longtemps.

On le verra encore ce P08 encore jusque dans les étuis des aviateurs de la Lufwaffe et dans ceux des sous-mariniers allemands de la Bataille de l’Atlantique. Avec eux, il s’en perdra encore des côtes pétrolifères du Venezuela jusque dans les ruines de Berlin sérieusement outragée et nullement libérée. Juste conquise.

Enfin, c’est l’artillerie qui se verra attribuer cette merveille, le P08 long dit « d’artillerie ».

Mais lui naîtra seulement en 1914, et en très petit nombre, ce qui rend les Luger d’artillerie datés 1914 très désirables (environ 10.000 exemplaires chez DWM de mémoire).

D’où aussi le vocable « P14 » ou « P08/14 » utilisé parfois pour le désigner chez les collectionneurs.

Cette désignation n’en est rien réglementaire. La Heer n’a connu comme modèle officiel que le « Lange Pistole 08 » ou « pistolet long du modèle 1908 ».

Les américains seront très admiratifs de cette arme. Ils comprendront tout l’intérêt du concept de pistolet-carabine, même en calibre léger. Une carabine « light » voire un pistolet carabine semi-automatique comme le P08 long, facile à porter au coté, est souvent plus utile qu’un pistolet, fut-il aussi puissant qu’un Colt 1911, pour défendre ses pièces d’artillerie d’un ennemi qui vous a surpris.

Leurs rapports d’évaluation fera qu’ils penseront à doter leurs troupes techniques genres artilleurs / Génie d’une arme légère semi automatique plus longue que leur Colt 1911 dès novembre 1918. Routine et crise de 1929 aidant, ils leur faudra attendre 1941 et la USM1 pour concrétiser cette excellente idée.

Mais savoir que nos iconiques Luger d’artillerie sont aussi les pères lointains, et au moins spirituels, de la tout aussi iconique USM1 est en soi amusant.

 

Ce Luger d’artillerie, notre arme de ce jour, est magnifique avec sa hausse graduée jusqu’à 800m (soit quasiment la moitié de celle du mousqueton en 8×57 à répétition manuelle qui équipaient ces mêmes artilleurs!).

Et son merveilleux canon de 20 centimètres est aussi gracile que les jambes d’Adriana Karembeu…

Les artilleurs du Kaiser troquèrent donc, pour certains, un élégant mousqueton Mauser 98a en 8×57 IS pour ce qui était pensé comme une carabine semi-automatique démontable, dans un calibre certes moins puissant, mais dont l’encombrement et la puissance de feu l’emporteraient.

A l’heure de la popularité des kits de conversion Roni, le concept d’arme de poing transformable en un instant en une petite carabine était déjà très abouti!

Et il possède ici une allure incomparable.

Cette arme de troupe « spécialisée » deviendra une des armes les plus iconiques du premier conflit mondial lorsque les terribles Sturmtruppen des troupes d’assaut s’en emparèrent.

Et pas qu’eux.

Le fameux Baron Rouge, le Rittmeister (grade de cavalerie équivalent à Capitaine, notre Manfred étant officier de Uhlans de son état) Manfred Von Richtofen en avait un avec lui dans son triplan écarlate.

Car les Fliegertruppen, l’ancêtre de la Luftwaffe, l’avaient adopté, au compte goutte, dès 1913. Outil de combat, il fut d’abord réservé aux observateurs et mitrailleurs.

Pour ce qui est des Sturmtruppen, leur P08 longs, munis de leur crosse d’épaule et de chargeurs de très hautes capacités qui viendront dans un second temps vers 1917, en feront de redoutables nettoyeurs de tranchées. 

L’excellente prise en main de la célèbre pente de crosse du Luger est sublimée sur notre exemplaire par des plaquettes en bois en excellent état, sans taches ni coups.

Le quadrillage d’usine est parfait, bien accrocheur. On a rien inventé. Une prise en main intraitable dès 1914.

Le tenon de crosse est bien présent, parfaitement fonctionnel (nous n’avons pu nous empêcher de le tester avec cette crosse là). Il sera donc ravi d’accueillir une authentique crosse de qualité pour le transformer en carabine. Cette crosse est ici. Aucun jeu ! 

Le chargeur de notre arme est à fond bois bien conformément aux fabrications réglementaires de l’époque 14-18 (les aluminium et bakélite sont 2° GM). Bien que l’arme soit compatible compatible avec ces chargeurs fond alu ou plastiques plus tardifs, cette petite différence lui confère un plus non négligeable et un charme désuet.

Le numéro de série du chargeur est différent du reste de l’arme, qui souffle ses 108 bougies. Il faut savoir que les Luger étaient livrés à leur titulaire avec un étui et deux chargeurs au numéro de l’arme mais qu’il est aujourd’hui exceptionnel de les retrouver (surtout les deux!) avec leur arme d’origine.

Notre chargeur est en excellent état avec un ressort bien ferme pour ces 108 ans passés.

La sensation du poussoir de verrouillage est ferme, très germanique. 

Le levier de sûreté dûment gravé « Gesichert » (« en sécurité ») se manipule avec une grande facilité. La détente est militaire, sans pour autant être désagréable. Si vous êtes habitués au Glock, elle ne vous paraitra même excellente!

Très légères traces d’usinage visibles, typiques de ces productions milieu de guerre, où on n’avait plus le temps de faire autant « dans la dentelle » qu’avant guerre. Et pourtant, il est merveilleusement fini !

Mieux que beaucoup d’armes de poing modernes et en dépit du fait que les usines du Kaiser fonctionnaient en 3/8 pour alimenter le Moloch insatiable du front. Les fabricants d’armes modernes n’ont, à mon sens, aucune excuse. A part celle de la rentabilité immédiate.

L’extracteur est au même numéro que l’ensemble des autres pièces. Détail important et signe qu’il n’a pas été changé suite au tir de trop fortes charges. Toutes les pièces de l’arme sont au numéro.

Du fait de son canon de huit pouces, un rechargement légèrement plus pêchu que pour un P08 classique s’imposera tout en restant en dessous d’un 9 para « normal » si possible.

Ses ressorts sont parfaits – il encaissera donc même de la munition du commerce sans broncher. A condition de ne pas le transformer en mitraillette et de respecter des temps de repos pour ce noble vieillard… L’idéal est de recharger mais de la subsonique qui a, en général 15 % de puissance à la bouche en moins, pourra lui convenir très bien.

L’arme a un très bon fonctionnement mécanique. Elle nécessite juste un nettoyage de fond et un graissage.

Avec un canon pareil, vous allez vite énerver vos voisins de stand avec leur Glock ! Et avec une crosse vous serez imbattable ! 

La tonnerre est orné du fier millésime « 1917 », l’année du Chemin des Dames et des destructions infinies et sauvages des « casques à boulons » dans leur repli, fort bien calculé, sur la Ligne Hindenburg. Où ils attendront tranquillement l’occasion de l’assaut de la dernière chance du Printemps 1918.

A partir de 1917, la production du P08 d’artillerie est à plus grande échelle et l’arme n’est plus réservée aux artilleurs. Elle rejoint massivement les troupes d’assaut.

Pour donner une idée, de vingt cinq mille exemplaires seulement en 1916, il en est produit quatre fois plus en 1917 (100.000) pour à nouveau 25.000 en 1918.

Cela vous explique pourquoi, compte tenu des pertes et des destructions, vous avez (et moi avec vous) bien plus de chance de tomber sur un 1917 que sur un autre millésime ! Et sur un DWM bien plus que sur un Erfurt qui eux ne sont sortis qu’à 25.000 exemplaires en tout.

Au global cela donne quoi ?

Le nombre total de Luger d’artillerie produits est néanmoins d’un petit peu moins de 200 000 exemplaires, sans doute moins de 195.000, sur une population de 1,35 millions de Luger militaires produits entre 1908 et 1918 soit un petit 15% du total en P08 long dit d’ artillerie.

Ce total de 1,35 millions comprend d’ailleurs aussi les 34 000 P04 produit entre 1904 et 1914 et pendant la guerre.

La grande masse des Luger 14-18 sont donc des P08 à canon de 10cm. Les « normaux », déjà très désirables…

Le P08 d’artillerie a donc in fine été relativement peu produit. Et combien ont été détruits depuis lors?

Elle devient une arme rare surtout dans l’état du notre. 

Notre exemplaire est bien équipée de la hausse finement dérivables du 1er type qui sera modifiée pour une hausse simplifiée et moins chère à produire septembre/fin 1917. Juste top ! C’est une arme de la première partie de 1917.

Notre arme a été produite par la DWM (Deustsche Waffen Und Munitionsfabriken) de Berlin dont elle porte le beau logo sur la genouillère. La DWM fabriquait aussi les fameuses mitrailleuses Maxim de sinistre mémoire dans nos rangs.

Notre arme est rare aussi par son très bel état avec son bronzage à 80% ou plus. Il est éclairci mais très beau. Les éclaircissements sont surtout en coté gauche et en canon ce qui témoigne d’un port prolongé en étui.

Très peu de points d’oxydation, peu profonds et éparses. Ils sont TRÈS exagérés, comme pour les traces d’usinages, par MES ÉNORMES ET GIGANTISSIMES gros plans. Regardez les photos d’ensemble pour vous en convaincre.

Un léger mais patient passage à la paille 0000 et au WD40 lui enlèvera la plupart de ses taches de surfaces sans obérer en rien poinçons et bronzage et le rendra encore plus beau. Je n’en ai pas le temps.

En main tout cela disparait ou presque et laisse juste une très belle arme dont vous serez fier. Il a encore des reflets de son jaune paille d’origine sur les pièces qui le devaient à la sortie d’usine. 

Le canon de 20cm, aussi interminable que miroir, et à très belles rayures, confère une silhouette unique à cette arme mythique. Très beau canon qui a très peu tiré !

Afin de lui rendre honneur, la hausse et le guidon sont réglables au moyen du traditionnel « tournevis » à deux tétons que tout bon collectionneur de matériel allemand se doit de posséder. Si vous ne l’avez pas Maître Flingus vous conseille de l’acheter au moins en repro.

Ce n’est pas tous les jours que l’on voit de pareils Luger, surtout en artillerie, monomatricules et dans cet excellent état global.

Beaucoup ont été détruits et très vite. Et pas seulement du fait des combats. Pourquoi ?

Le traité de Versailles imposait des canons de longueur maximale de 10cm seulement en vue d’empêcher la prolifération de ces pistolets semi automatiques pouvant devenir de parfaites carabines de guérilla facilement dissimulables sous l’imperméable d’un quelconque Albert Léo Schlageter…

L’holocauste de ces armes d’exception a donc commencé très tôt. 

Ce saint Graal de l’armement allemand est exceptionnellement disponible chez votre antiquaire et armurier préféré. Il est très beau et sera de plus en plus difficile à trouver dans cet état en bronzage d’origine. Une sélection Flingus !

Pour un étui qui convient à cette arme: voir ici

ARME DE CATÉGORIE B AU CSI: ARME SOUMISE À AUTORISATION, PHOTOCOPIES DE LA PIÈCE D’IDENTITÉ EN COURS DE VALIDITÉ ET DE LA LICENCE OBLIGATOIRES – COMPTE SIA OBLIGATOIREMENT OUVERT. Expédition contre signature en deux colis séparés d’au moins 48 heures obligatoire.

*********************************************************************************************************************

Répétons le ! L’armurerie Flingus Maximus à Paris et partout en France, est là aussi pour pour vos rachats de collections armes et militaria, vos estimations d’armes, vos questions de législation ou sur les armes dans les successions et héritage. Contactez votre armurier préféré via notre formulaire de contact ou à [email protected]