GEBRUIKT – GEWEER – VETTERLI-VITALI MOD. 1870/87 PROD. TORRE ANNUNZIATA 1881 kal. 10,35X47

PRIJS € 2.300,00

GEBRUIKT – GEWEER – VETTERLI-VITALI MOD. 1870/87 PROD. TORRE ANNUNZIATA 1881 kal. 10,35X47

Gebruikt in zeer goede staat, ondanks de leeftijd. Geproduceerd in 1881 in Torre Annunziata, antiek wapen met 3 schoten.

Het Vetterli-Vitali-geweer model 1870/87 werd ook geproduceerd in de ambachtelijke Fabbrica d’Armi di Torre Annunziata, zoals blijkt uit de merktekens en datums op de loop en de kast. Deze geweren, aangepast ten opzichte van de oorspronkelijke Vetterli-versie, werden later verder gewijzigd, onder meer door ze om te bouwen tot repeteergeweren, om zo het model 1870/87 te verkrijgen.

Hier zijn enkele details:

Fabrikant: Artigiana Fabbrica d’Armi Torre Annunziata.

Model: Vetterli-Vitali 1870/87.

Kenmerken: Ronde getrokken loop, korrel, verstelbaar vizier, bajonetgeleider.

Merken: “TORRE ANNUNZIATA” en het productiejaar op de loop; in dit geval geproduceerd in 1881.

Serienummer: Aanwezig op de loop en de kast.

Materialen: Houten kast, ijzeren beslag.

Opmerkingen: Sommige exemplaren zijn in Terni verder aangepast tot repeteergeweren.

De Vetterli-Vitali Mod. 1870/87 was een geweer met een grendel met draai- en schuifbeweging, in gebruik bij de strijdkrachten van het Koninkrijk Italië.

In de jaren na de uitroeping van het Koninkrijk Italië ontstond de behoefte om de Carcano Mod. 67 met naaldvuur te vervangen. De keuze viel op het Zwitserse geweer Vetterli Mod. 1869, ontworpen door Johann-Friedrich Vetterli. Voor Italië werd dit geproduceerd als enkelschots geweer in kaliber 10,35 × 47 mm R, onder de naam Vetterli Mod. 1870 of “Italiaanse Vetterli”. De geweerversie werd toegewezen aan alle infanterie-eenheden, waaronder de bersaglieri, die tot dan toe de Remington Rolling Block-geweren gebruikten die na de inname van Rome op de pauselijke troepen waren buitgemaakt.

Al snel bleek de enkelschotsuitvoering niet opgewassen tegen de toenmalige Europese geweren. De Koninklijke Marine kwam als eerste in actie en koos in 1882 uit verschillende handmatige repeteersystemen voor dat van kapitein Giovanni Bertoldo. Om kosten te besparen werd dit achteraf ingebouwd in de enkelschots Vetterli Mod. 1870-geweren, die zo de naam Vetterli-Bertoldo Mod. 1870/82 kregen. In 1887 was het de beurt aan het Koninklijke Leger, dat besloot op zijn Mod. 1870-geweren een handmatig repeteersysteem toe te passen dat was ontworpen door artilleriekapitein Giuseppe Vitali. Zo ontstond de Mod. 1870/87.

Het nieuwe geweer werd ingezet tijdens de ongelukkige koloniale avonturen aan het einde van de eeuw, waaronder de Slag bij Amba Alagi en die bij Adua. Intussen was in 1893 de Carcano Mod. 91 officieel ingevoerd in het moderne kaliber 6,5 × 52 mm, ter vervanging van de Vetterli-Vitali als dienstwapen. Door het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog nam de vraag naar geweren enorm toe, terwijl de productie van de Carcano Mod. 91 daar niet aan kon voldoen. Daarom werd een deel van de Vetterli-Vitali-geweren, omgedoopt tot Vetterli-Vitali Mod. 1870/87/16, verder aangepast voor het nieuwe kaliber 6,5 × 52 mm en toegewezen aan de Mobiele Militie. De niet-mobiele troepen en de Territoriale Militie werden bewapend met de Mod. 1870/87 in het oude kaliber.

De Vetterli-Vitali Mod. 1870/87/16-geweren werden nog gebruikt tijdens de oorlog in Ethiopië, waar ze aan de koloniale troepen werden toegewezen. Tijdens de Spaanse Burgeroorlog werden 21.402 van deze geweren aan de Nationalisten geleverd.

Techniek

Alleen de versies “Fucile” en “Moschetto TS” werden omgebouwd met het Vitali-repeersysteem. Zo ontstonden de “Fucile Mod. 1870/87” en de “Moschetto per truppe speciali Mod. 1879/87”. De kast, het beslag, de grendel, de loop, de trekkeronderdelen en de vizieren bleven ongewijzigd ten opzichte van de Mod. 1870. Het grendelblok werd aangepast met de toevoeging van een magazijn. Het magazijn voor 4 patronen bestaat uit een doos onder de beweegbare grendel, met een elevateur en een centrale spiraalveer, die in verbinding staat met het grendelkanaal. Een ring die vanaf de achterkant op de beweegbare grendel is geschoven, dient om door hem op de juiste manier te draaien het repeteervuur te verkrijgen.
one o quello a caricamento successivo. Het magazijn wordt geladen met een stripperclip die bestaat uit een houten kop en twee metalen lipjes die vier patronen vasthouden. Een zwarte pijl op de houten kop geeft aan in welke richting het magazijn in het wapen moet worden geplaatst. Met behulp van een koordje met een knoop aan de houten kop wordt de clip eruit getrokken, waarna de patronen in het magazijn achterblijven. Dat is voorzien van een elevateur die wordt aangedreven door een veer in het midden van het magazijn. Door de grendel te bedienen, duwt de kop van de grendel één patroon tegelijk naar voren in de kamer. Het wapen kon worden geladen en snelvuurde ongeveer vijftien schoten per minuut.

De Mod. 1870/87/16-modellen kregen niet alleen de nieuwe loop en de aangepaste grendel voor het nieuwe kaliber, maar ook het magazijn van de Carcano Mod. 91, dat dezelfde clip voor zes patronen in kaliber 6,5 kon gebruiken.

Geschiedenis

De Vetterli-Vitali Mod. 1870/87/16 was de derde en laatste variant van het wapen dat bekendstond als de Vetterli Mod. 1870. Die was op zijn beurt een Italiaanse versie van het Zwitserse Vetterli-geweer en was een enkelschots wapen in kaliber 10,35 × 47 mm R. In de jaren tachtig van de 19e eeuw besefte de Italiaanse generale staf dat de troepen sterk in het nadeel zouden zijn tegenover buitenlandse mogendheden, die al met repeteergeweren waren uitgerust. Na enkele experimenten, zoals de Vetterli-Bertoldo Mod. 1870/82, besloot men daarom de bestaande Vetterli Mod. 1870-geweren aan te passen met een vast magazijn voor vier patronen, nog steeds in kaliber 10,4 mm. Deze variant kreeg de naam Vetterli-Vitali Mod. 1870/87: ‘Vitali’ omdat generaal (toenmalig kapitein) Giuseppe Vitali de aanpassing bedacht, en ‘87’ omdat deze variant in 1887 werd ingevoerd.

In het laatste decennium van de 19e eeuw werd het Carcano Mod. 91-geweer ingevoerd, met klein kaliber en rookloos kruit, 6,5 × 52 mm. Het was een uitgesproken modern wapen vergeleken met zijn voorgangers. Met een Mannlicher-systeemmagazijn voor zes patronen was dit het belangrijkste wapen waarmee de Italiaanse infanterist de Eerste Wereldoorlog inging. Maar door het verschil tussen de enorme oorlogsbehoefte en de productiecapaciteit van de arsenalen moest de Italiaanse generale staf een manier bedenken om het tekort aan wapens snel op te vangen. Een van de oplossingen was om de oude Vetterli-Vitali Mod. 1870/87-geweren om te bouwen voor de standaardmunitie van de strijdkrachten, 6,5 × 52 mm Mannlicher-Carcano, en ze ook uit te rusten met een magazijn dat hetzelfde toevoersysteem gebruikte als de Carcano Mod. 91 — namelijk clips voor zes patronen. Zo ontstonden de Vetterli-Vitali Mod. 1870/87/15 (arsenaal Rome) en de Vetterli-Vitali Mod. 1870/87/16 (arsenalen Brescia en Terni). Tijdens de Eerste Wereldoorlog werden deze geweren verstrekt aan milities, artillerie, hulptroepen van de infanterie en niet-strijders achter het front. Ze bleven tot het einde van de Tweede Wereldoorlog in dienst als noodwapen bij reguliere Italiaanse troepen en koloniale korpsen.

Beschrijving

In plaats van de loop van het oude model 1870/87 te vervangen, werd de loop uitgeboord, zodat de kern van kaliber 6,5 mm in de bestaande loop kon worden geplaatst en vastgesoldeerd. Om het Mannlicher-magazijn voor zes patronen te kunnen plaatsen, moest de kolf worden aangepast met twee houten pennen om de twee ruimtes op te vullen die waren ontstaan toen het oude, aanzienlijk bredere magazijn van 10,4 mm werd verwijderd. Omdat de buitenvorm van de loop van het oude model niet veranderde, werd voor deze nieuwe variant de bajonet Mod. 1870/87 met zijmontage hergebruikt. Het lemmet werd ingekort tot een lengte die overeenkwam met die van de Carcano Mod. 91, wat resulteerde in de Mod. 1870/87/16. Deze ombouw bleek zo eenvoudig en snel dat ongeveer een half miljoen van de oude Vetterli-geweren werd omgebouwd.
Vetterli-Vitali 1870/87.

Het enige technische probleem was dat een geweer uit 1870, bedoeld voor zwart buskruit, natuurlijk niet bestand was tegen meer dan sporadisch gebruik met de druk die het kaliber 6,5 x 52 mm genereert. Daarom kunnen verzamelaars die tegenwoordig een Vetterli-Vitali Mod. 1870/87/16 bezitten en ermee willen schieten op de schietbaan beter alleen lagedrukpatronen gebruiken. Anders kunnen de relatief broze metalen onderdelen scheuren, met mogelijk (ernstig) gevaar voor de schutter.