Achtung: Je browser is verouderd. Daardoor werkt Gunfinder mogelijk niet overal goed. Update je browser zo snel mogelijk. Lees hier meer!
Gunfinder is ook beschikbaar voor Nederland.

Mooie Russische revolver model 1895, ook wel Nagant genoemd – Tula Arsenal – Monomatrikwapen uit 1931 – Kaliber 7,62 Nagant – Zeer mooie mechaniek – Mooie bluing – Prachtige loop – Keuze wapen in TBE++

Prijs op aanvraag
Vergunning (model 4) of sportschutterslicentie vereist
75002 Paris, Frankrijk
8
ID: 10338837
Dit aanbod is momenteel niet leverbaar.
Aankoop van buiten de EU: Het wapen gaat via een importeur in jouw land; de dealer zorgt voor de uitvoer. Zo verloopt de aankoop uit Europa
Veilig kopen met Gunfinder
Onze AI-gestuurde identiteitsverificatie van verkopers maakt Gunfinder tot de veiligste marktplaats online. Meer weten

Details

Originele taal
Frans
Categorie
Aankoopbevoegdheid
Vereist - Wat mag ik kopen?
Kaliber
7,62mmNagant
Staat
Nieuw
Locatie
🇫🇷 75002 Paris, Frankrijk
Beschikbaarheid
niet leverbaar

Actualiteit

Dit aanbod is gebaseerd op een aanbiedingssynchronisatie, waarbij de aanbiedingsgegevens vanuit een shop, handelaar of extern platform naar ons zijn overgedragen. Houd er rekening mee dat door mogelijke vertragingen bij de gegevensoverdracht tijdelijke prijsafwijkingen kunnen optreden.
Bron
Flingus Maximus
Laatst bijgewerkt
ongeveer 6 uur geleden

Beschrijving

Opmerking: Het artikel bevindt zich in het buitenland. Houd er rekening mee dat hierdoor de leveringsvoorwaarden, verzendtijden en/of het aankoopproces kunnen verschillen.
Bij de Nagants zijn ze met z’n tweeën. Of eigenlijk met z’n drieën. Émile (1830-1902), Léon (1833-1900) en Rusland.

De broers, uitzonderlijke industriëlen, zullen vooral de geschiedenis ingaan met een geweer, de wereldberoemde en iconische Mosin-Nagant (dat is Émile, samen met Sergueï Mosin), en een revolver, de al even wereldberoemde Nagant 1895 (dat is vooral Léon).

Of hoe twee Luikse broers, zonen van een advocaat, succesvol werden in de industrie door wapens te ontwikkelen die voor hun twee grootste successen officieel werden ingevoerd door één en hetzelfde land: Rusland. De Belgische, Argentijnse, Braziliaanse en zelfs Zweedse Nagants waren prachtige staaltjes van wapensmeedkunst, maar konden het wereldwijde succes van hun twee ‘Russische’ wapens nooit evenaren.

Successen van kalasjnikovformaat avant la lettre…

En toch. De broers Nagant maakten ook uitstekende auto’s. Prachtige wagens die de meest prestigieuze wedstrijden van hun tijd wonnen en in een opkomende markt tienduizenden keren werden verkocht: 19 modellen tussen 1896 en 1928. Dat is niet niks. Tegenwoordig zijn ze uitzonderlijk zeldzaam en gewild bij verzamelaars over de hele wereld.

En toch zijn van de broers Nagant vandaag de dag in het collectieve geheugen vooral ‘hun’ twee uitstekende Russische wapens overgebleven.

Aanvankelijk was er niets dat erop wees dat ze wapens zouden gaan maken.

In 1855 richtten de twee piepjonge broers Nagant een precisie-mechanische werkplaats op in Luik, een stad die inderdaad werd gedomineerd door de meest productieve wapenindustrie van Europa. Maar zelf maakten ze geen wapens. Voorlopig beperkten ze zich tot het repareren van de meest geavanceerde werktuigmachines van anderen.

Weinig mensen weten het, maar de Nagants danken hun start in de wapenindustrie aan een toevallige, uiterst onwaarschijnlijke ontmoeting met twee Amerikaanse toeristen die in 1867 naar Luik kwamen om onderaannemers te zoeken voor de productie van onderdelen.

Die onwaarschijnlijke toeristen waren niemand minder dan … Samuel en Eliphalet Remington! Over de familie heb ik hier al eens verteld. Wie wil ons nog wijsmaken dat wij de globalisering hebben uitgevonden? We hebben haar alleen maar verdorven.

De ontmoeting was beslissend voor de Nagants. De Remingtons waren onder de indruk van de kwaliteit van de productie, de strenge kwaliteitscontrole en de technische opleiding van het personeel van Nagant Frères. Ze wilden alleen nog met hen werken en hielpen hen de technische en financiële drempel naar wapenproductie te nemen met een welkome bestelling van 5.000 Remington Rolling Block-geweren, te leveren aan … de pauselijke zouaven van die goede paus Pius IX.

Wapens die bekendstaan om hun uitzonderlijk fraaie afwerking en hoge kwaliteit. De eerste poging was meteen een schot in de roos. Als goede katholieken begonnen de broers Nagant hun wapensmidscarrière dus in een geur van heiligheid, dankzij twee uiterst strenge protestanten. De wegen van de Heer zijn vaak ondoorgrondelijk.

Al snel gingen de Nagants zelf ontwerpen. Ze voorzagen hun Rolling Blocks van een tweede loop, pasten het trekkermechanisme aan en vroegen talloze patenten aan, ook voor munitie met hun eigen kalibers.

Dankzij hun eigen verbeteringen en uitvindingen groeide Nagant Frères uit tot een belangrijke speler in de Luikse wapenindustrie. Hun wapens werden al snel gebruikt door het Belgische leger, de rijkswacht en de douane. Ook haalden ze militaire exportcontracten binnen, al dwong de relatief kleine omvang van het bedrijf hen vaak om het grootste deel van de productie uit te besteden aan staatsarsenalen (zoals de Zweedse Nagant 1887, gemaakt door Husqvarna) of aan buitenlandse fabrikanten (zoals de Argentijnse Nagants, gemaakt door Simson in Duitsland).

Ik ben er inmiddels van overtuigd dat de Nagants te veel van techniek hielden. Dat ze als industriëlen niet voor wapens of iets anders kozen en zich vervolgens ook op auto’s stortten, heeft hun uiteindelijk duur gekost.

Maar hoe kun je mannen die hun naam waardig zijn verwijten dat ze evenveel passie hadden voor prachtige vuurwapens als voor brullende automobieltechniek?

Laten we teruggaan naar
hun ontwikkeling in de wapenwereld. We zijn inmiddels in 1888.

Na de Remingtons buigt een tweede fee zich over de wieg van de Nagants. Een ‘polovdnitsa’, zou je kunnen zeggen.

Want deze fee is Russisch. De Nagants weten dat het Russische leger dat jaar een wedstrijd uitschrijft om een nieuw standaardgeweer te kiezen, in een tijd van intense innovatie. Een enorme markt, met geduchte concurrentie. En die zullen ze verslaan. Maar wel ex aequo.

De Nagants bereiken de finale, met een jury die hun wapen verkiest en een ministeriële commissie die vindt dat het geweer van een zekere commandant Serguei Mosin ook heel wat troeven heeft: een grendel van opmerkelijke betrouwbaarheid en een indrukwekkend eenvoudig te demonteren ontwerp, gekoppeld aan uitstekende munitie bij Serguei Mosin, maar een moderner en eenvoudiger toevoersysteem bij Émile Nagant.

Op heel pragmatische en typisch Russische wijze besluit de commissie dat de twee ontwerpen moeten worden samengevoegd en dat de patroon van Mosin behouden blijft. Het drielijnsmodel 1891 is geboren (een lijn is een oude Russische maat van vóór de revolutie, gelijk aan 2,54 millimeter; drie lijnen leveren dus een prachtige kalibermaat van 7,62 mm op).

En tegelijk wordt ook een ster geboren.

Ook dit keer betalen de Nagants de prijs voor de bescheiden omvang van hun Luikse bedrijf. Sergueï Mosin, directeur van een arsenaal, weet dat de Russische industriële capaciteit van die tijd niet volstaat om het wapen op grote schaal te produceren voordat hij dat zelf kan organiseren. Dat wordt trouwens een van de successen van zijn leven (ik heb het hier verteld).

Hij weet ook dat de gebroeders Nagant vanuit hun fabriek in Luik onmogelijk aan de Russische vraag kunnen voldoen. De eerste 500.000 (en uiterst zeldzame) Mosin-Nagant-geweren uit 1891 worden daarom gemaakt in het Arsenal de Châtellerault in Frankrijk (!), waar sinds het einde van de bestellingen voor Lebel-geweren uit 1886, geplaatst door generaal Boulanger, te weinig werk is. Vanaf 1892 kan Mosin de productie van zijn geweren geleidelijk verplaatsen naar Tula, Sistroretsk en Ijevsk.

Maar de Nagants, bescheiden Luikse industriëlen in de ogen van de Russen, hebben inmiddels wel een stevige reputatie opgebouwd.

In 1895 wordt er dan ook goed naar hen geluisterd wanneer ze de Russen een merkwaardige uitvinding van eigen makelij voorleggen. De Russen houden nu eenmaal van nieuwe concepten en zijn bereid ervoor te betalen om te zien wat het oplevert. Dat zit in hun nationale karakter en verklaart bijvoorbeeld waarom ze al veel eerder dan de rest de ruimte in gingen en met hypersonische technologie bezig waren. In Frankrijk, het land van geniale uitvinders, werd de man die in de jaren 70 hypersonische technologie voorzag, belachelijk gemaakt. Belachelijk. Net als de film. Niets nieuws onder de zon, alweer.

Wat is dan die uitvinding die de Russen zonder aarzelen zullen overnemen?

Revolvers hebben een groot structureel nadeel: door hun constructie zit er altijd een kleine ruimte, soms maar enkele tienden van een millimeter, tussen de trommel en de ingang van de loop, die aan de kant van de trommel uitsteekt en technisch gezien de overgangskegel of forceringskegel heet. Die kleine ruimte, de spleet tussen trommel en loop, heeft twee grote nadelen: energieverlies en dus minder kracht van de patroon doordat een deel van de verbrandingsgassen ontsnapt, en … lawaai!

Tot dan toe had niemand een oplossing gevonden voor dit structurele nadeel van revolvers. Behalve dan de halfautomatische pistool uitvinden. Die ontstond, zoals we zien, rond diezelfde tijd. Maar mechanisch is die complexer. En lange tijd bleef de toevoer ervan een stuk minder betrouwbaar dan die van revolvers.

Hoe kun je het grote nadeel van de revolver verhelpen en tegelijk zijn legendarische betrouwbaarheid behouden?

Léon Nagant ontwerpt daarom een ingenieus systeem waarbij de trommel enkele millimeters naar voren schuift wanneer de haan wordt gespannen. Daardoor sluit de trommelkamer aan op de forceringskegel van de loop en drukt de voorkant van de kogelhuls tegen de monding van de…
de huls van de patroon, die heel licht uit de trommel steekt, bevindt zich in de loopkegel zelf.

Wanneer het schot afgaat, beweegt de kogel naar voren en zwelt de top van de huls, die zich nu in de loop bevindt, op zoals bij elke afgevuurde munitie. Door het opzwellen klemt de top van de huls zich vast aan de binnenkant van de loop, waardoor de gassen volledig worden afgesloten.

De trommel zit tegen de loop aan, de huls, die in de loop vastgeklemd zit, is daar over enkele tienden van een millimeter opgezwollen en de spleet tussen trommel en loop is definitief verdwenen. Er kan geen gas ontsnappen, dus kan het alleen maar met volle kracht de kogel voortstuwen.

Zodra de haan weer in ruststand staat, beweegt de trommel terug uit de overgangskegel, trekt daarbij de huls uit de kegel en draait een zevende slag om de volgende kamer voor de loop te brengen.

Geweldig, toch?

En wonder boven wonder werkt dit zowel in enkel- als dubbelactie! Léon Nagant heeft zojuist de revolver met gasafdichting uitgevonden. De Nagant 1895 is geboren!

Daarvoor bedenken de Nagants (ook) een patroon die net zo origineel is als het wapen, met een kogel van dezelfde diameter, 7,62, als het Russische geweer waarvan zij mede de grondleggers zijn. Zo kunnen in de fabriek dezelfde trekkenbanken worden gebruikt als voor de geweren. Sergueï Mosin heeft hierop aangedrongen in zijn uitstekende Frans. Deze patroon heeft als bijzonderheid dat de kogel volledig in de huls wordt geklemd/gedrukt, zodat bovenaan alleen het uiteinde van de huls uitsteekt en zich in de loop kan vastzetten. Dankzij de teruggewonnen gasdruk kan deze kogel, hoewel hij volledig in de huls zit, zonder problemen worden uitgetrokken. CQFD!

Ik heb een foto toegevoegd van mooie originele patronen voor wie ze nog nooit heeft gezien en wil weten hoe ze eruitzien. Want ze zijn heel bijzonder.

Is het effectief? Antwoord: ja. Zonder twijfel. In de meeste gevallen 15 tot 25% meer vermogen.

Ter illustratie: de 7,62 Nagant-kogel verlaat onze Nagant met 305 m/s bij gebruik van Russische militaire patronen.

Wat revolvers betreft: de 455-kogel van de Webley MKVI, met een gewicht van 265 grains, verlaat de loop met 210 m/s; die van 8 mm uit de Franse revolver 1892 met 225 m/s. Bij pistolen, die geen last hebben van de spleet tussen trommel en loop, verlaat een moderne 9 para, flink krachtiger dan de oorspronkelijke patronen uit 1902, de loop met 330 m/s. Dat is niet veel sneller dan de Nagant 1895.

We hebben in het Russische leger dus altijd al van snelle, en daarmee ultradoordringende, munitie gehouden. Die traditie wordt voortgezet met de 7,62×25-patroon van het Tokarev TT33-pistool, met zo'n hoge snelheid dat die tegenwoordig kogelwerende vesten van klasse III doorboort, die nog niet eens bestonden toen de patroon in 1933 standaard werd...

Een ander voordeel: het is nu mogelijk om een revolver uit te rusten met een geluiddemper (sorry, een geluidsreductor, voor de puristen). Dat idee is heel logisch, want het geluid van de ontsnappende gassen via de spleet tussen trommel en loop verdwijnt. Alleen het geluid aan de monding van de loop moet nog worden gedempt.

Zo wordt de Nagant de eerste en nog altijd een van de weinige revolvers ter wereld met een geluiddemper!

En de Russen, en later de Sovjets, laten die kans niet liggen. Ze ontwikkelen een hele reeks geluidsdempers, die tijdens de Tweede Wereldoorlog bijzonder nuttig blijken voor speciale operaties bij alle verzetsbewegingen die door Rusland van wapens worden voorzien.

Ook vandaag de dag kunnen wereldwijd maar heel weinig revolvers met een geluiddemper worden uitgerust.

Voor zover ik weet bestaan er, afgezien van een weinig bekend model van Ruger, slechts enkele zeer zeldzame revolvers met geluiddemper, waaronder de surrealistische PSDR 3, een volledig aangepaste Smith 625 voor de Duitse speciale diensten in 1993, en de Quiet Special Purpose Revolver (QSPR), een merkwaardige aangepaste Smith 29 die tijdens de Vietnamoorlog werd gebruikt voor speciale moordoperaties.

Minder zeldzaam, maar nog altijd even Russisch, is de stille revolver Stetchkine OTs-38, ook een 7,62 (beslist!), die sinds...
s 2002. Ik heb hem nooit gezien, maar in de wandelgangen van de FSB en op internet gaat het gerucht dat hij zowel met een lege als met een geladen patroon even stil is (!) en standaard met een laser is uitgerust.

Welk voordeel heeft deze revolver ten opzichte van hun opmerkelijke PSS1-pistool « Vul » in 7,62 (nog steeds!) x42 SD, dat volgens de aankondiging 20 decibel haalt? No lo sé. Maar onze Russische vrienden hebben er vast een toepassing voor gevonden, en het beestje Stetchkine OTs-38 lijkt geproduceerd te worden voor een « heel kleine elite ». Ach, die Russen!

Om de schaal aan te geven: de menselijke stem is 70 decibel. Op volle kracht zingen haalt 90. 20 decibel is gefluister.

De Nagant 95 is in de eerste plaats ontworpen om met een klein kaliber meer snelheid te halen, niet om geluid te dempen. Toch lijken de geluidseigenschappen altijd al de geheime diensten te hebben geïnspireerd, en al heel vroeg. Het is namelijk interessant om te weten dat er al in 1924 (Lenin, die in januari 1924 stierf, was nog maar net koud!) grote aantallen exemplaren met een kortere loop en kolf aan de NKVD werden geleverd, naast een versie met geluiddemper. In 1924!

De Nagant 95 werd dus vanaf het begin ook het wapen van de meest gevreesde Tsjekisten, hoewel hij daar 25 jaar eerder niet door de keizerlijke generale staf voor was gekozen.

De Nagant 95 is tot op de dag van vandaag de enige revolver ter wereld die redelijk gemakkelijk verkrijgbaar is en met een geluiddemper kan worden uitgerust. Een prestatie die we te danken hebben aan de twee broers Nagant.

Het wapen is zeer betrouwbaar, maar uiteraard iets ingewikkelder te produceren dan een « gewone » revolver zonder gasafdichting. Dat verklaart waarschijnlijk waarom maar weinig andere landen het Nagant-systeem hebben overgenomen. De Russen zouden het echter zonder problemen in massaproductie nemen, en hun soldaten hebben zich nooit beklaagd over de complexiteit of kwetsbaarheid ervan. Bovendien is het een zeer stevig wapen.

Naast de spionageverhalen die verband houden met zijn geluidseigenschappen, maakte de Nagant 1895 een indrukwekkende militaire carrière als militaire gevechtsrevolver.

Hij werd van 1895 tot 1913 in België geproduceerd. Het Russische Rijk kocht in 1898 de licentie om hem in Tula te produceren. De Russische productie liep al snel op tot 20.000 exemplaren per maand. In totaal zouden tot het einde van de Tweede Wereldoorlog meer dan 2 miljoen exemplaren uit Russische en later Sovjetfabrieken rollen.

Zelfs de komst van zijn opmerkelijke opvolgers, het TT33-pistool in 1933 en de Makarov in 1952, deed zijn succes niet definitief verbleken.

Na de sluiting van de Nagant-fabriek in 1928 kocht het jonge Polen de Belgische werktuigmachines op om er een Poolse versie mee te produceren. Die is voor de revolver wat Zoubrowka is voor Russische wodka: een vervanger van gelijke kwaliteit voor een gewone drinkpartij.

De Nagant was een waar succes en werd dus 50 jaar lang geproduceerd, van 1895 tot 1945. Het is moeilijk om één conflict in de 20e eeuw te vinden waarin niet aan de ene of de andere kant enkele Nagant 1895-revolvers werden ingezet.

Dankzij zijn uitzonderlijke techniek en inzet in alle conflicten is de Nagant 1895 ook een legendarisch wapen.

Het was het wapen waarmee legergeneraal Samsonov op 29 augustus 1914 in Tannenberg zelfmoord pleegde, en het wapen van de meeste Tsjekisten die de keizerlijke familie en hun naasten op een sinistere nacht in juli 1918 in een kelder in Ekaterinenburg liquideerden.

Het was ook het wapen van de zuiveringen waarbij Kirov, vermoedelijk Stalins opvolger, op 1 december 1934 in het partijhoofdkwartier van het Smolny-instituut werd vermoord. En het was de revolver waarmee op 6 november 1944 in Caïro de Britse gouverneur-generaal van het Midden-Oosten werd neergeschoten door een terrorist van de Joodse bevrijdingsorganisatie Lehi in Palestina: Baron Walter Edward Guinness, 1st Baron Moyne, de enige oorlogsheld die ook parlementslid was. Ja, ja, ook de familie van het bier.

Het was vooral het dienstpistool van Sovjetpartizanen en -officieren tijdens de Tweede Wereldoorlog, en het laatste redmiddel in de meest wanhopige gevechten aan het oostfront tussen 1941 en 1945.

Ik heb ook een foto toegevoegd die ter plekke is genomen van een Russische officier aan de
een tegenaanval ergens in een bos, rond 1942. Met zijn Nagant 1895 in actie. En zijn blik ook.

Je ziet de Nagant 1895 ook in tal van videogames en films, van de wereldberoemde « Docteur Mabuse » uit 1922 tot de recente serie « Paris Police 1900 » en in de uitstekende, maar historisch weinig accurate film « Stalingrad » van Jean-Jacques Annaud.

Mooi, technisch, origineel en beladen met geschiedenis: de Nagant 1895 is een van de vier of vijf meest legendarische handvuurwapens uit de geschiedenis van de bewapening in de 20e eeuw. Een van de interessantste wapens van categorie B voor een schutter-verzamelaar.

Wie zei dat er in België nooit iets gebeurt?

 

Ons exemplaar van vandaag is een prachtig specimen van de fraaie Sovjetproductie uit de jaren 30.

Onze Nagant van vandaag kwam in 1931 uit het arsenaal van Tula. Het kenmerkende merkteken van dit arsenaal van na 1922, de pijl van de voormalige keizerlijke fabriek in de nieuwe Sovjetster, is duidelijk in het frame geslagen. De exemplaren uit de Tweede Wereldoorlog, geproduceerd tussen 1941 en 1945 en het meest voorkomend in Europa, presteren net zo goed, met name qua stevigheid en precisie, maar zijn door de oorlogsomstandigheden aanzienlijk minder goed afgewerkt dan deze producties uit de jaren 30.

Niemand kan zeggen wat onze mooie Nagant heeft gezien, maar we kunnen wel zeggen dat hij er goed vanaf is gekomen. Ik hoop dat dat ook voor zijn eigenaar geldt.

Het wapen heeft zijn originele berkenhouten greepplaten van Siberisch berkenhout (stevig en rotbestendig – niet te vergelijken met onze Europese berken), die goed vastzitten. Ze zijn mooi licht van kleur, wat vaak voorkomt bij deze vroege producties. De staat is onberispelijk, ook aan de achterkant van de greep, die bij deze Nagant 1895 bijzonder is door de aparte houten strip.

De blauwing is voor 99% prachtig, met slechts enkele uiterst lichte sporen van oppervlakteroest. Ze zijn zo licht dat je ze op de foto's nauwelijks ziet; ik vermeld ze dus voor de volledigheid. Ze verdwijnen in een paar minuten als bij toverslag, zonder de onderliggende blauwing aan te tasten (daar is die voor bedoeld), met een stukje staalwol 0000 gedrenkt in WD40. De blauwing is werkelijk top!

Alle stempels en markeringen zijn goed leesbaar. Het wapen heeft één serienummer.

De mechaniek is perfect. Net als op de eerste dag. Waarschijnlijk heeft hij veel minder geschoten dan veel exemplaren uit de periode 1941-1945. Het gasafsluitsysteem werkt als een klok. Heel indrukwekkend om te zien, vooral in dubbelwerkende modus. Een geweldige uitvinding van de grote Léon.

De slag is krachtig en betrouwbaar. De veren zijn stevig, als nieuw. De trekker is wel behoorlijk militair, vooral in dubbelwerkende modus. Het is een militair wapen, geen Tanfoglio om op 50 meter vliegen te schieten…

De loop is spiegelglad, met zeer lichte sporen van oppervlakteroest en scherpe, duidelijke trekken. Prachtig!

Meester Flingus, door de wol geverfd, heeft altijd enkele tientallen doosjes patronen in bijzondere, historische of gezochte kalibers achter de hand voor zijn trouwe (en vriendelijke) klanten. Indien nodig verkoopt hij er dus zonder problemen twee of drie gloednieuwe doosjes van de opmerkelijke 7,62 x38 R Nagant-patroon bij, zodat de gelukkige eigenaar van deze mooie Nagant het wapen zonder beperkingen kan uitproberen en meteen zijn eerste hulzen heeft om te herladen. Meester Flingus zorgt goed voor je. Zo is hij nu eenmaal.

Door de betreurenswaardige gebeurtenissen van dit moment, die me alleen maar bevestigen dat de geschiedenis altijd in beweging is en van nature tragisch, is het zeer waarschijnlijk dat er voorlopig geen mooie Nagant 95's meer uit Rusland zullen komen. Ons wapen is dus een mooie kans om je verzameling aan te vullen met een van de handvuurwapens die geschiedenis hebben geschreven: een exemplaar van hoge kwaliteit uit de vooroorlogse productie. Een Flingus-wapen!

 

WAPEN VAN CATEGORIE B BIJ DE CSI: WAPEN WAARVOOR EEN VERGUNNING VEREIST IS – FOTOKOPIEËN VAN
EEN GELDIG IDENTITEITSBEWIJS EN EEN GELDIGE VERGUNNING ZIJN VERPLICHT – EEN GEOPEND SIA-ACCOUNT IS NATUURLIJK OOK VERPLICHT – Verzending met handtekening voor ontvangst in twee afzonderlijke pakketten, met minstens 48 uur ertussen, is verplicht.

***********************************************************************************************************************

We herhalen het nog maar eens! Wapenhandel Flingus Maximus in Parijs en overal in Frankrijk helpt je ook met de formaliteiten voor wapenoverdrachten tussen particulieren, de aankoop van wapen- en militaria-collecties, taxaties van wapens en vragen over wapens bij nalatenschappen en erfenissen. Neem contact op met je favoriete wapenhandelaar via ons contactformulier of via [email protected]

 

 

 

  (Beschrijving in originele taal weergeven)
Chez les Nagant, on est deux. Ou plutôt trois. Émile (1830-1902), Léon (1833-1900) et la Russie.

Les frères, exceptionnels industriels, resteront essentiellement dans l’Histoire pour un fusil, le célébrissime et iconique Mosin-Nagant (ça c’est Émile avec Sergueï Mosin) et pour un revolver, l’aussi célébrissime Nagant 1895 (ça c’est plutôt Léon).

Ou comment deux frères liégeois, fils d’avocat, vont réussir dans l’industrie en développant des armes adoptées réglementairement pour leur deux plus grandes réussites par un même pays, la Russie. Les nagants belges, argentins, brésiliens ou même suédois, pourtant magnifiques pièces d’arquebuserie, ne pourront jamais approcher le succès planétaire de leurs deux armes « russes ».

Des succès « kalashnikoviens » avant l’heure…

Et pourtant. Ils ont aussi fabriqué d’excellentes automobiles les frères Nagant. De très belles voitures qui ont remporté les compétitions les plus prestigieuses de leur époque et seront vendues par dizaines de milliers dans un marché naissant : 19 modèles entre 1896 et 1928.  Ce n’est pas rien. Elles sont aujourd’hui excessivement rares et recherchées par les collectionneurs du monde entier.

Et pourtant aujourd’hui ne reste essentiellement des frères Nagant dans la mémoire des hommes que « leurs » deux excellentes armes russes.

Au départ, rien ne les destinait aux armes.

En 1855 les deux très jeunes frères Nagant créent un atelier de mécanique de précision dans une ville de Liège, il est vrai hantée par l’industrie armurière la plus productive d’Europe. Mais ils ne produisent eux-même aucune arme. Ils se contentent pour l’heure de réparer les plus sophistiquées des machines-outils des autres.

Peu de gens le savent mais les Nagant doivent leur démarrage dans l’industrie des armes au hasard d’une très improbable rencontre avec deux touristes américains venus à Liège en 1867 chercher des sous traitants pour leur fabriquer des pièces détachées.

Ces improbables touristes ne sont autres que …. Samuel et Eliphalet Remington ! Famille dont je vous ai raconté l’histoire ici. Qui veut encore nous faire croire que nous avons inventé la mondialisation ? Nous l’avons juste pervertie.

La rencontre est décisive pour les Nagant. Les Remington sont impressionnés par la qualité de la production, le contrôle qualité intraitable et la formation technique du personnel de Nagant Frères. Ils ne veulent plus qu’eux et les aideront à passer le cap technique et financier de la production d’armement par une opportune commande de 5 000 fusils Rolling Block Remington à livrer… aux zouaves pontificaux de ce bon Pape Pie IX.

Armes connues pour être remarquablement finies et de grande qualité. Le coup d’essai est un coup de maître. Bons catholiques, les frères Nagant débutent donc leur carrière armurière en odeur de Sainteté grâce à deux protestants des plus rigoristes. Les voies du Seigneur sont souvent impénétrables.

Très vite, les Nagant inventent pour eux-mêmes. Ils dotent leurs rolling blocks d’un second canon, modifient le système de détente, et déposent multes brevets y compris en munitions avec leurs propres calibres.

D’améliorations en inventions propres, Nagant Frères devient un acteur majeur de l’armement liégeois qui équipe très vite l’Armée, la Gendarmerie et les Douanes Belges et gagne des contrats militaires à l’export même si la relative petite taille de l’entreprise les oblige souvent à concéder la majeure partie de la production à des arsenaux d’État (cas du Nagant 1887 suédois fabriqué par Husqvarna) ou à l’étranger (cas des Nagant argentin fabriqués par Simson en Allemagne).

Je crois définitivement que les Nagant aimaient trop la mécanique. Ne pas choisir industriellement entre armes et le reste pour se lancer ensuite dans les voitures leur a couté fort cher in fine.

Mais comment reprocher à des hommes dignes de ce nom une passion toute aussi brûlante pour les belles armes à feu tout autant que pour les vrombissantes mécaniques automobiles?

Revenons à leurs parcours dans les armes. On est désormais en 1888. 

Après les Remington, une seconde fée va se pencher sur le berceaux des Nagant.  Une « polovdnitsa » pourrait-on dire.

Car cette fée est russe. Les Nagant savent que l’Armée Russe ouvre cette année-là un concours de sélection d’armes d’épaule pour choisir son nouveau fusil standard dans une époque d’innovation intense. Marché immense avec une concurrence redoutable. Dont ils sortiront vainqueurs. Mais vainqueurs ex-æquo.

Les Nagant arrivent en phase finale avec un jury qui préfère leur arme et une Commission Ministérielle qui trouve que le fusil présenté par un certain Commandant Serguei Mosin a aussi bien des atouts: culasse d’une fiabilité remarquable et d’une simplicité de démontage redoutable associé à une excellente munition du coté de Serguei Mosin mais système d’alimentation plus moderne et plus simple du coté d’Émile Nagant.

De façon très pragmatique et très russe, la Commission décide que les deux doivent fusionner et conserver la cartouche de Mosin. Le fusil trois lignes modèle 1891 est né (une ligne est une ancienne mesure russe pré révolutionnaire de 2,54 millimètres et trois lignes nous font donc un très beau calibre de 7,62mm).

« A star is born » aussi par la même occasion.

Là encore, les Nagant paieront la modeste taille de leur entreprise liégeoise. Sergueï Mosin, directeur d’arsenal, sait que les capacités industrielles russes de l’époque ne permettent pas la production massive de l’arme avant que lui ne puisse l’organiser. Ce sera l’un des succès de sa vie d’ailleurs (je l’ai raconté ici).

Et il sait aussi que les frères Nagant sont incapables de suppléer à quoi que ce soit à l’échelle des besoins russes depuis leur usine de Liège. Les 500.000 premiers (et rarissimes) fusils Mosin Nagant 1891 seront donc fabriqués à l’Arsenal de Châtellerault en France (!) qui est en sous charge de travail depuis la fin des commandes de fusils Lebel 1886 ordonnées par le Général Boulanger. Dès 1892, Mosin sera capable de rapatrier progressivement toute la production de ses fusils à Tula, Sistroretsk et Ijevsk.

Mais les Nagant, modestes industriels liégeois aux yeux des russes, sont néanmoins devenus très crédibles.

En 1895, ils sont donc particulièrement écoutés quand ils soumettent aux russes une étrange invention de leur cru. Or les russes aiment les concepts nouveaux et sont prêt à payer pour voir. Cela fait parti du caractère national et explique qu’ils aient été dans l’espace ou l’hypersonique, par exemple, bien avant tout le monde. En France, pays de géniaux inventeurs, le gars qui a pressenti l’hypersonique dans les années 70 a été ridiculisé. Ridicule. Comme le film. Rien de neuf sous le soleil encore une fois.

Quelle est donc cette invention que les russes adopteront sans coup férir ?

Les revolvers ont un défaut structurel majeur : par construction, il existe toujours un espace même de quelques petits dixième de millimètres entre le barillet et l’entrée de canon qui dépasse coté barillet et qui, techniquement, s’appelle un cône de raccordement ou cône de forcement. Ce petit espace, appelé entrefer de cône, a deux conséquences négatives majeures : une perte d’énergie et donc de puissance de la munition par échappement d’une partie des gaz de combustion et … le bruit !

Personne n’avait à ce jour trouvé de solution à ce défaut structurel des revolvers. Si ce n’est inventer le pistolet semi-automatique. Qui nait, remarquons-le, vers ces années là aussi. Mais lui est mécaniquement plus complexe. Et longtemps son alimentation restera nettement moins fiable que celle des revolvers.

Alors comment palier l’inconvénient majeur du revolver tout en lui conservant sa fiabilité légendaire ?

Léon Nagant va donc concevoir un ingénieux système par lequel le barillet, avance de quelques millimètres vers l’avant concomitamment à l’armement du chien. En avançant, la chambre du barillet vient se coller au cône de forcement du canon et faire buter l’avant de l’étui de la cartouche, qui dépasse très légèrement du barillet, à l’intérieur même du cône du canon.

Quand le coup part, la balle avance et le sommet de l’étui qui est désormais dans le canon gonfle comme pour toute munition tirée. En gonflant, le sommet de l’étui se plaque à l’intérieur du canon, assurant ainsi une totale étanchéité des gaz.

Le barillet est collé au canon, l’étui, plaqué dans le canon, a gonflé à l’intérieur du canon sur quelques dixièmes, l’entrefer est définitivement nul. Aucune chance que du gaz s’échappe, il ne peut donc que pousser la balle de toute sa puissance.

Une fois le chien revenu à l’abattu, le barillet repart en arrière hors du cône de raccordement, extrait par la même occasion l’étui du cône et il pivote d’un septième de tour pour présenter la chambre suivante.

Génial, non ?

Et, miracle, cela marche en simple ou double action!  Léon Nagant vient d’inventer le revolver à joint obturé. Le Nagant 1895 est né !

Pour cela, les Nagant inventent (aussi) une cartouche tout aussi originale que l’arme avec un projectile du même diamètre, 7,62, que le fusil russe dont ils sont déjà les pères conjoints. Cela permettra d’utiliser en usine les mêmes bancs à rayer que pour les fusils. Sergueï Mosin a insisté sur ce point dans son excellent français. Cette cartouche présente la particularité d’un enserrement /enfoncement complet de la balle dans la douille pour permettre de n’avoir au sommet que l’extrémité de l’étui qui viendra se coller dans le canon. La puissance de gaz récupérée permet d’extraire sans problème cette balle pourtant totalement enfoncée dans l’étui. CQFD !

Je vous ai mis une photo de belles cartouches d’origines pour ceux qui ne les ont jamais vues et voudraient voir à quoi ça ressemble. Car c’est très particulier.

Est-ce efficace ? Réponse: oui. Indubitablement. De 15 à 25% de puissance supplémentaire dans la majeure partie des cas.

A titre d’illustration, la balle de 7,62 Nagant sort de notre Nagant à 305 m/s pour les cartouches militaires russes

Pour ce qui est des revolvers, celle de 455 du Webley MKVI en 265 grains sort à 210m/s et celle de 8mm du révolver 1892 français à 225m/s. Pour les pistolets qui n’ont pas ce problème d’entrefer, une 9 para moderne, survitaminée par rapport à ses originaux de 1902, sort à 330 m/s ce qui n’est pas très significativement supérieur au Nagant 1895.

On a donc toujours aimé les munitions rapides et donc ultra-pénétrantes dans l’armée russe. La tradition se poursuivra encore avec le munition de 7,62×25 du pistolet Tokarev TT33 d’une vélocité telle qu’elles percent aujourd’hui les gilets pare-balle de classe III qui n’étaient pas encore inventés quand la munition est devenue réglementaire en 1933…

Autre avantage, il est désormais possible d’équiper un revolver d’un silencieux (pardon d’un réducteur de son pour les puristes). L’idée prend tout son sens puisque le bruit lié à l’échappement des gaz via l’entrefer disparait. Ne reste à réduire que le son produit en extrémité de canon.

Le Nagant devient ainsi le premier et toujours l’un des seuls revolvers au monde à silencieux !

Et les russes, puis soviétiques, ne vont pas s’en priver en développant toutes une gamme de réducteurs de son qui se révélera particulièrement utile durant la seconde guerre mondiale pour les opérations spéciales dans toutes les résistances alimentés en armes par la Russie.

Encore aujourd’hui, mondialement, très peu de revolvers peuvent chausser un silencieux.

Pour moi, à part un anecdotique modèle de chez Ruger, il n’existe que quelques très rares revolvers à silencieux dont le surréaliste PSDR 3, un Smith 625 totalement retravaillé pour les services spéciaux allemands en 1993 et le Quiet Special Purpose Revolver (QSPR), un étrange Smith 29 modifié et utilisé pendant la guerre du Vietnam pour des opérations spéciales d’assassinat.

Moins anecdotique, mas toujours aussi russe, le revolver silencieux Stetchkine OTs-38 toujours un 7,62 (décidément!) est produit depuis 2002. Je l’ai jamais vu mais les couloirs du FSB et d’internet font courir le bruit qu’il serait aussi silencieux percuté à vide que chargé (!) et équipé de naissance d’un laser.

Quel avantage de ce revolver par rapport à leur remarquable Pistolet PSS1 « Vul » en 7,62 (toujours!) x42 SD et annoncé lui à 20 décibel ? No lo sé. Mais nos amis russes lui ont sûrement trouvé un utilisation et la bête Stetchkine OTs-38 semble produite et réservée à une « toute petite élite ». Ah, ces ruskoffs !

Pour fixer l’échelle, la voix humaine c’est 70 décibels. Le chant humain à fond de train, c’est 90. 20 décibels c’est un chuchotement.

Si le Nagant 95 a été conçu fondamentalement pour gagner en vélocité sur un petit calibre, et pas pour des questions de son, ses particularités sonores semblent avoir toujours inspiré les forces secrètes et très vite. Car il est intéressant de noter que dès 1924 (Lénine, mort en janvier 1924 n’était pas encore froid !) une version à canon et crosse raccourcie, était livrée en nombre au NKVD en parallèle à une version à silencieux. En 1924!

Le Nagant 95 devint donc aussi dès le départ l’arme des tchékistes les plus redoutables même s’il n’avait pas été choisi par l’État-major impérial, 25 ans avant, pour cela.

Le Nagant 95 demeure donc à ce jour le seul révolver mondial assez facilement accessible équipable d’un silencieux. Une performance que vous devez à nos deux frères Nagant.

L’arme est très fiable mais évidement un peu plus complexe à produire qu’un revolver « simple » sans obturation de gaz. C’est sans doute ce qui explique que peu d’autres nations ait adopté le système Nagant. Les russes l’industrialiseront néanmoins sans problème et leurs soldats ne se sont jamais plaint de sa complexité ou de sa fragilité. Car il est très solide en plus.

Au delà des histoires d’espions liées à ses particularités sonores, le Nagant 1895 fera une immense carrière militaire comme revolver militaire de combat.

Produit en Belgique de 1895 à 1913, l’Empire russe acheta la licence pour le produire à Tula dès 1898. La production russe monta rapidement à 20.000 exemplaires par mois. Au total plus de 2 millions d’exemplaires vont sortir des usines russes puis soviétiques jusqu’à la fin de la seconde guerre mondiale.

Ni l’apparition de ses remarquables successeurs, le pistolet TT33 en 1933 et le Makarov en 1952 ne jetèrent d’ombre définitive sur son succès.

Après la disparition de l’usine Nagant en 1928, la jeune Pologne racheta les machines-outils belges pour en produire une version polonaise qui est au revolver ce que la Zoubrowka est la vodka russe. Un substitut d’égale qualité pour beuverie ordinaire.

Véritable succès, la fabrication du Nagant s’étala donc sur 50 ans de 1895 à 1945. Il est difficile de trouver un seul conflit au XX° siècle où il n’ y ait pas eu quelques Nagant 1895 engagés dans un camps ou l’autre.

D’une technique hors normes et engagé dans tous les conflits, le Nagant 1895 est aussi une arme de légende.

Elle sera l’arme du suicide du Général d’Armée Samsonov à Tannenberg le 29 août 1914 et celle de la plupart des tchékistes liquidant la famille impériale et ses proches dans une cave d’Ekaterinenbourg une sinistre nuit de juillet 1918.

Elle sera aussi l’arme des purges qui tuera Kirov, successeur présumé de Staline, en plein siège du Parti à l’Institut Smolny le 1er décembre 1934 et aussi le revolver qui abattra le 6 novembre 1944, au Caire, des mains d’un terroriste de l’organisation juive de libération de la Palestine Lehi, le Gouverneur Général britannique au Moyen Orient, le Baron et seul héros de Guerre également Député aux Communes, Walter Edward Guinness, 1st Baron Moyne. Oui, oui, la famille de la bière aussi.

Elle sera surtout l’arme de poing des partisans et officiers soviétiques durant la seconde guerre mondiale et l’arme de dernier recours des combats les plus désespérés du front Est entre 1941 et 1945.

Je vous ai aussi mis une photo prise sur le vif d’un officier russe à la contre-attaque quelque part dans une forêt vers 1942. Pour son Nagant 1895 en action. Et son regard aussi.

On voit également le Nagant 1895 dans nombre de jeux vidéos et de films, du célébrissime du « Docteur Mabuse » dès 1922 à la récente série « Paris Police 1900 » et ou dans l’excellent mais peu historique « Stalingrad » de Jean-Jacques Annaud.

Beau, technique, original et chargé d’Histoire, le Nagant 1895 est une des quatre ou cinq armes de poing les plus mythiques de l’Histoire de l’armement au XX° siècle. Une des armes de catégorie B les plus intéressantes qui soit pour un tireur collectionneur.

Qui a dit qu’il ne se passait jamais rien en Belgique ?

 

Notre exemplaire de ce jour est un très beau spécimen des très belles fabrications soviétiques des années 30.

Notre Nagant de ce jour est sorti de l’arsenal de Tula en 1931. La marque distinctive post 1922 de cet arsenal, la flèche conservée de l’ancienne usine impériale dans la nouvelle étoile soviétique, est nettement frappée en carcasse. Les fabrication seconde guerre mondiale, entre 1941 et 1945, les plus fréquentes en Europe, sont tout aussi performantes notamment en termes de solidité et de précision mais elle sont sensiblement moins bien finies que ces productions des années 30, conflit oblige.

Nul ne pourra dire ce qu’a vu notre beau Nagant 95 mais on peut dire qu’il s’en est bien tiré. J’espère qu’il en fut de même pour son propriétaire.

L’arme a ses bonnes plaquettes de bouleau sibérien (solides et imputrescibles – rien à voir avec nos bouleaux européens) bien fixées – bien claires ce qui est une marque fréquente de ces fabrications précoces – État impeccable y compris en dos de poignée, spécifique, avec une bande de bois séparée sur ces Nagant 1895.

Très beaux bronzage à 99% avec de rares et legèrissimes traces d’oxydation de surface – si légères qu’on les voit à peine sur les photos et je les signale donc pour être complet. Elles disparaitront en quelques minutes comme par magie et sans affecter nullement le bronzage sous-jacent (il est là pour ça) d’un coup de paille de fer 0000 trempée dans du WD40. Bronzage véritablement au top !

Les poinçons et marquages sont tous très bien lisibles. Arme mono-matricule.

La mécanique est parfaite. Comme au 1er jour. Il a probablement beaucoup moins tirés que nombre d’exemplaires produits dans la période 41-45. Le dispositif d’obturation des gaz fonctionne comme une horloge. Très impressionnant à voir fonctionner surtout en double action. Une grande invention du beau Léon.

Percussion franche et sans appel. Les ressorts sont fermes, comme neufs. La détente est tout de même assez militaire surtout en double action. C’est une arme militaire pas un Tanfoglio pour tirer des mouches à 50 mètres…

Le canon est miroir avec de très légères traces d’oxydation de surface et des rayures bien nettes et coupantes. Très beau !

Maître Flingus, blanchi sous le harnais de l’expérience, conserve toujours par devers lui quelques dizaines au plus de boites de cartouches dans des calibres bizarres, historiques ou recherchés pour ses fidèles (et aimables) clients. Si besoin est, il acceptera donc sans difficultés de céder en parallèle deux ou trois boites toutes neuves de la remarquable cartouche de 7,62 x38 R Nagant afin que l’heureux propriétaire de ce beau Nagant puisse essayer l’engin sans contraintes et trouve même ses premiers étuis à recharger. Il prend soin de vous Maître Flingus. Il est comme ça.

Avec les regrettables événements actuels, qui n’ont d’autre vertu que de me convaincre que l’Histoire est toujours en marche et qu’elle est, par nature, tragique, il est fort probable qu’il ne nous viendra plus de beaux Nagant 95 de Russie avant un bon bail. Notre arme est donc l’occasion de compléter sa collection des quelques armes de poing qui ont compté dans l’histoire avec une pièce de grande qualité des productions d’avant-guerre. Une arme Flingus !

 

ARME DE CATÉGORIE B AU CSI : ARME SOUMISE À AUTORISATION – PHOTOCOPIES DE LA PIÈCE D’IDENTITÉ ET DE LA LICENCE EN COURS DE VALIDITÉ  OBLIGATOIRES – COMPTE SIA OUVERT BIEN ÉVIDEMENT – Expédition contre signature en deux colis séparés d’au moins 48 heures obligatoire.

***********************************************************************************************************************

Répétons le ! L’armurerie Flingus Maximus à Paris et partout en France est là aussi pour vos formalités armes entre particuliers, le rachat de collections armes et militaria,  vos estimations d’armes, vos questions armes dans les successions et héritage. Contactez votre armurier préféré via notre formulaire de contact ou à [email protected]